stories

Real American

Uiteindelijk moest het er toch een keer van komen: lalalalinder in da USA. Uit mezelf had ik daar nooit voor gekozen; het is dat de universiteit aanbood om het ticket te betalen. Voor wat hoort wat en ik moest dus eerst wel drie presentaties houden op de 57th Annual International Communication Association Conference te San Francisco. Business hoort met pleasure gemixt te worden en dat hebben ik + collega's Esther & Piet dan ook prima gedaan. Stel je de montage in de verfilming maar voor (incluis corny muziekje als 'just the three of us'): rijden met het trammetje; fietsen over de Golden Gate Bridge; roddelen over collega's in Diner Danny's ("chopped liver central" - whatever that may be).

Het was mijn eerste keer in de VS, hoewel dat niet zo voelde. Als fervent afnemer van populaire cultuur kende ik Californië natuurlijk al goed. In tegenstelling tot wat communicatiewetenschappers graag verkondigen, is alles dat je op tv ziet waar. Bij alles dat we zagen en meemaakten riepen we luid 'real American': Amerikanen wandelen niet, alles (een pier in de zee) is volledig toegankelijk voor auto's; Amerikaanse toeristen uit Tennessee zeggen "y'all" en dragen cowboyhoeden; Amerikaanse meisjes op vrijgezellenavond in Vegas gaan los en laten hun borsten zien. Toch was Amerika een vreemd land, dat in veel opzichten helemaal niets op Nederland lijkt. Hoewel vleiend, vond ik het toch vervelend dat serveersters mij geen bier wilden geven zonder bewijs dat ik echt boven de 21 ben. Zelfredzaamheid komt in het woordenboek niet voor en daarom krijg je bij alles uitleg of een disclaimer. Voorbeeldje: als je wilt oversteken, hangt er een bordje dat je uitlegt hoe dat moet.  

Helaas is Piet een zeer gewilde jet-set scientist en moest hij ons na een week pret verlaten. Inmiddels had Jeroen zich bij ons gevoegd en kon de road trip beginnen. In onze dikke vette Dodge Charger genaamd Elvis waren we ijzersterk team: Esther als Magager Food Supplies, Linda als Head Information & Entertainment en Jeroen als Senior Helm Control. Van San Fran zijn we eerst langs de kust gesjeesd, via Santa Cruz (vette achtbanen), Monterrey (coole kwallen), Carmel (kakkers in de bossen) en Hearst Castle (decadent paleisje van krantenmagnaat). Dit gedeelte van Highway 1 neemt je langs de Big Sur, een spectaculair stuk kustlijn met duizelingwekkende cliffs ("wauw", "wow") en heel veel zeeleeuwen - Jeroens lievelingsdier. Dit was de eerste keer dat uw reizende verslaggever met eigen vervoer op reis was, een Nieuwe Ervaring dus. Eigen vervoer betekent dat je overal kan stoppen. Ik riep dan ook regelmatig "driver please stop the car", waarop Jeroen op de rem trapte, Esther alle supplies en de boxjes over zich heen kreeg, en ik de auto uit stapte om plaatjes te schieten.

Tijd voor wat entertainment. We hadden geluk want in San Luis Obispo was het Farmer's Market, waarbij het hele macrobiotisch-bewuste stadje zich te goed doet aan enorme stukken vlees vers van de straat-BBQ. Later begeeft alle jeugd zich naar een van de drie disco's, alwaar de blanke voetjes van de vloer gaan op harde hiphop en het weinig subtiele flirten kan beginnen (jongens smeken, meisjes teasen). Vrijdagavond hebben we doorgebracht in weinig bruisend Ridgecrest. Volgens het meisje van het motel was de bowlingbaan the place to be om snel dronken te worden, dus drie keer raden wij waar zaten. (Als je één van de drie keer 'bowlingbaan' hebt geraden, zit je goed.) Bowlen dus, op vrijdagavond. Real American! Bij het eerste potje won ik (uiteraard), maar aandachtige observatie van de plaatselijke jongelui leerde mij dat dit niet de bedoeling is. Het meisje op de baan naast mij gooide express alle ballen in de goot, opdat haar getattoeërde vriendje zich niet in zijn mannelijkheid gekwetst zou voelen. Bij potje 2 won Jeroen dus.

Verder met de trip. De pinnacles van Trona zijn verplichte kost voor ons als sci-fi fans, omdat hier gefilmd is voor Lost in Space en - onvermijdelijk - Star Trek. Inmiddels zaten we diep in de woestijn, fantastisch landschap met steeds de Sierra Nevada op de achtergrond om de foto's op te leuken. Van hieruit reden we Death Valley in, waar de temperatuur regelmatig oploopt tot 50 graden. Wij moesten het doen met 42 en dus kon de airco uit blijven. Veel "wauws" en "wows" en "driver please stop the car" en hopen dat we geen lekke band kregen. 

Met Elvis moet je natuurlijk naar Las Vegas. Vegas is alles dat je weet van tv plus een beetje meer. Als je aan de bar zit, is er geen plek voor je biertje want in de bar zijn ook gokkasten ingebouwd. Meisjes in veel te korte rokjes op veel te hoge hakken paraderen rond, terwijl jongens bier drinken uit glazen in de vorm van de Eifeltoren. Overal lopen bruidjes en high rollers geven croupiers fooi van 100 dollar. De avond ging pas echt los toen Jeroen met roulette in een kwartier glorieus 200 dollar won (en 5 dollar fooi gaf). Nederlanders zijn we: incasseren die winst en de rest van ons geld gewoon aan drank uitgeven. De tweede avond hebben we luidkeels mee gezongen met piano men in hotel New York New York - om Linda's goede nieuws te vieren (info op aanvraag).

Na het laatste stuk rijden hebben we Esther gedropt in LA. Niet in South Central, maar gewoon bij een hotel. We eindigden namelijk bij mijn vriendinnetje Lilyan, die drie jaar geleden geëmigreerd is om te trouwen met haar real American. Ze heeft het dik voor mekaar, in een apartment drie blokken van het strand in hip hippie Santa Monica. Met Lilyan zijn we door Hollywood gereden (validated parking! Real American!), om daarna lekker met Coronaatjes op het strand bij te kletsen/uit te chillen. Op de valreep nog naar de bums en winos in Venice Beach gekeken. Verzadigd van alle real Americanness konden we naar huis. Tv kijken.