|
Van
Puebla naar Palenque
Even kijken, waar heb ik jullie
achtergelaten...
Ik was alleen in Puebla, verveelde me dood en zat mijn frietjes te eten
bij de MacDonalds. Er zou een Iers meisje (JuliAnn) komen dat ik had ontmoet
in Puerto Escondido, maar ik kreeg een mail van haar dat ze de naam van
het hostel was vergeten en ik dacht dat ze het nooit zou kunnen vinden.
Ik zat me dus een beetje voor te bereiden op nog een avond vroeg naar
bed, toen ik werd aangesproken door een jongen die ik in Mexico City had
ontmoet. Jullie snappen dat mijn blijheid groot was toen hij vroeg of
ik misschien 's avonds mee ging biertjes drinken. Ik kon wel juichen!
Terug met de bus hopeloos verdwaald en mijn stop gemist. Door alle wijken
van Puebla gereden om vervolgens thuisgebracht te worden door een vriendelijke
Mexicaan die me graag wilde voorstellen aan zijn familie in Chicago. Toen
ik 's avonds zat te genieten van een fijne Corona, stapte voor mijn neus
een verdwaasde JuliAnn uit te taxi. Ze had al vier uur rondgereden en
kon inderdaad het hostel niet vinden. Ze was - zoals jullie snappen -
bijzonder blij me te zien en het bier smaakte daarna nog beter. Voelde
me erg gewild.
Die avond Mexico - Uruguay gekeken in een bar vol met Mexicanen en de
longen uit mijn lijf gegild Mehieko Mehieko! Mexico won zoals bekend en
de zocalo vulde zich met juichende mensen en toeterende auto´s.
Puebla is een mooie grote stad waar naast een onevenredig aantal kerken
(76) ook een onevenredig aantal Zapateria's is. Een Zapateria is geen
plek waar je zapas kan eten, maar een schoenenwinkel. Hier onder andere
het huis bezocht waar de Mexicaanse revolutie begon in 1910, erg gaaf
want je kan overal de schietgaten nog zien. 17 mensen zijn hier verraden
en hebben lang stand gehouden tegen een leger van 500 man. De kerken zijn
gevuld met beelden van heiligen en bij ieder beeld staat een devote Mexicaan
zijn gebeden te prevelen.
Ik had in het hostel een briefje gekregen van een Nederlander die net
was vertrokken maar die het wel leuk zou vinden ergens anders af te spreken.
Ik wilde niet weer ergens alleen eindigen en besloot dus te reageren.
Hij wilde best ook naar Jalapa, de volgende bestemming op mijn route langs
de Golf van Mexico. Wat heen en weer gemaild en uiteindelijk elkaar ontmoet
in het hotel waar ik zat in Jalapa. Jalapa is een beetje een slapend stadje
waar niet zo veel te zien is behalve een antropologisch museum waar ze
een aantal grote Olmec-beelden hebben. De Olmec waren de eerste grote
beschaving hier in Mexico en uit steen hakten ze booskijkende hoofden
die waarschijnlijk goden moeten voorstellen. Marco, de blind date, leek
op het eerste gezicht best aardig, hij is ook best aardig trouwens, maar
net zo irritant als Celine Dion op repeat. Hoe dan ook, Marco de Stalker
bleef en ging mee op mijn route. Gezellig...
Twee nachten in Jalapa was genoeg en inmiddels had ik nog een ander vriendje
gemaakt, Bjorn, die, zoals jullie wel kunnen raden, uit Zweden kwam. Met
zijn drieën zijn we naar Veracruz gegaan, een hedonistische badplaats
aan de kust. Veracruz bruist, op de terrassen wordt gedanst en iedereen
is op zijn best gekleed. In Veracruz het oude fort bezocht en in een airco
maritiem museum afgekoeld van al het zweten. Backpacken is hard werken
en ik wilde direct door naar Villahermosa.
Bjorn viel hier af en ging naar Oaxaca, waardoor ik weer alleen was met
grote vriend Marco. Villahermosa is de lelijkste stad sinds Bangkok. Lelijke
gebouwen, onvriendelijke mensen en overal duivenpoep. In Villahermosa
is echter een geweldig openlucht museum met afwisselende dierentuin en
hier hebben we een dag doorgebracht. De pret werd echter gedrukt door
de stank van Marco's pindakaas (je leest het goed) en zijn oneindige onbenulligheden
(zelf tegen de taxi chauffeur zeggen wat de rit moet kosten in plaats
van het tarief aan hem vragen, de witte onderbroeken, het Limburgs accent,
de verhalen over zijn 'vakantie' in Amsterdam, het alles willen zien wat
in zijn gids staat, het ringbaardje) en ik vond het tijd om verder te
gaan.
In backpackers kringen is het gebruikelijk dat als je zegt 'Ik ga naar
Palenque´ dat betekent dat ik ga, en niet wij. Marco wist dit echter
niet en ik was niet dapper genoeg om hem dit te zeggen, dus Marco ging
gewoon mee. Zucht. In Villahermosa heerst een avondklok voor bier en na
negenen kan je nergens meer bier krijgen. Uiteindelijk terecht gekomen
in de bar van en duur hotel waar een (hoe gek!) groot aantal locals dronken
zat te zijn.
Palenque is een toeristendorpje naast een grote ruïnesite waar de
Maya´s in het regenwoud grote tempels hebben gebouwd. Gelukkig hier
weer nieuwe vriendjes gemaakt zodat de druk een beetje van de Marcoketel
was. Palenque is erg mooi, maar haalt het niet bij Angkor in Cambodja.
Ik ben daar toch wel erg verwend denk ik. Hoe dan ook, het was erg leuk
om de tempels te beklimmen en in de jungle rond te lopen. We zitten hier
op het hoogtepunt van de regentijd en in een regenwoud betekent dat dat
je zweet. Een boel zweet. Een heleboel zweet. De toer die we deden was
gelukkig inclusief een bezoek aan twee watervallen. Watervallen zijn het
mooist in het midden van het regenseizoen en het was dan ook fantastisch
om tegen de stromingen te vechten en gewoon te genieten van al dat water.
Water is leuk! 's Avonds met de groep van de toer gegeten en toen eindelijk
dag gezegd tegen Marco de Onverdraaglijke die terug moest naar huis. Hoera!
Spelende Linda, wat heb je hier van geleerd??? Nooit meer afspreken te
gaan reizen met iemand die je nog niet kent! Nu ben ik inmiddels weer
verder, in San Cristobal de las Casas, met twee Amerikanen. Ik zit een
bomvol hostel, allemaal mensjes om vriendjes mee te worden, in een plek
die bekend staat als een backpackershemel. Een hele week op tijd naar
bed gegaan en nu weer klaar voor de grote wedstrijd van vanavond, Mexico
tegen de Verenigde Staten. Later meer!
|
