stories

Overpeinzingen aan de zocalo

Na twee weken voortdurend mensen om me heen gehad te hebben, ben ik nu alleen én ook nog eens in een stil hostel buiten het centrum. Heb er een beetje ambivalente gevoelens bij, alleen is soms zo alleen...

Vanochtend heb ik Puebla, de stad waar ik nu ben - na 13 uur in de bus, maar we doen even geen busverhalen meer - op de Zocalo tot leven zien komen en het dus eens tijd voor wat overpeinzingen.
Mexico is machismo. Machismo betekent dat iedere jongen, man of opa je mag nastaren, nafluiten of nalopen. Het maakt niet uit of ze op dat moment hand in hand lopen met hun vriendin of dat ik in backpackershobbezakken gekleed ben, je bent een Westerse vrouw alleen op reis en daarmee word je ´makkelijk´ geacht. Al laat ik 300 foto´s van Jeroen op mijn kleding zetten, zolang er geen Jeroen of enig andere mannelijke chaperonne naast me loopt, ben ik een doelwit. Mexicanen bewegen zich gescheiden van elkaar, je ziet alleen mannen met mannen of vrouwen met vrouwen, of de eindeloze stelletjes die flirten op de Zocalo. In Azië zie je nauwelijks bankjes, hier is het moeilijk er een te vinden die niet bezet is. De Mexicaanse mannen zijn trouwens niet bijzonder aantrekkelijk. De doorsnee Mexicaan heeft een bier (tequila?) buik en een snor. Alleen jongetjes van onder de vijf zijn mooi, als ze wat ouder worden zijn ze vaak dik en al helemaal ingewijd in het machismo. De meisjes daarentegen zijn adembenemend, mooie gezichtjes, dik zwart haar en strakke figuurtjes. Ik heb met ze te doen in deze cultuur. Het heftige katholicisme in combinatie met het machismo betekent dat de moeder (Maria!!) als heilige wordt gezien en ik heb vernomen dat zij degene is die aanbeden wordt, niet de echtgenote. Machismo houdt weliswaar in dat mannen voor je opstaan in de bus en dat de taxichauffeurs zeer behulpzaam zijn met je tas, maar dus ook dat je je hele leven lang moet opboksen tegen je schoonmoeder en dat als vrouw je vrijheid erg beperkt is.

Voor een land dat zo onder de invloed staat van haar grote noorderbuur, heeft Mexico haar eigen identiteit opmerkelijk goed weten te behouden. Misschien was één keer gekolonialiseerd worden wel genoeg... Puebla is de meest Spaanse stad van allemaal en dat zie je goed in de koloniale huizen, maar hierover later wellicht meer. Ik ben er pas net! Mexicanen houden niet zo van Amerikanen, maar Nederlanders vinden ze geweldig. Iedereen vindt het zo zielig dat we niet meedoen aan het WK...
Dan nog een laatste opmerking: Mexico is begeven van de clowns. Het hoe en waarom ontgaat me totaal, maar ik kom er nog wel achter!

Linda

(of ik al wist dat dat mooi betekent in het Spaans... zucht!)