|
Land
van al mijn drohomen
Gisterochtend vroeg aangekomen
in Oaxaca (spreek uit: waahakka), een provinciehoofdstad ten zuidoosten
van Mexico Stad. Ik had samen met twee Amerikanen (véél
Amerikanen hier!) een nachtbus genomen. Het busstation in Mexico Stad
is een soort luchthaven, je moet je bagage inchecken (ze doen er zo´n
leuk stickertje om) en de bus door een gate boarden. De bus was erg luxe
(daar betaalde ik dan ook voor) en ik kon goed slapen.
Ik ben direct verliefd geworden op Oaxaca. Dit is Mexico zoals ik het
me had voorgesteld: laagbouw, felgeschilderde huisjes (blauw, geel, groen)
met handgeschilderd "Farmacia" of "Internet", stille
straatjes, Mexicanen met van die grote hoeden, ontspannen mensen en veel
kathedralen. Het is moeilijk te beschrijven, maar het lijkt alsof de tijd
hier heeft stilgestaan. Er gaat een grote schoonheid en rust uit van dit
stadje, een verademing na de hectiek van Mexico Stad.
Op zondag zijn alle musea gratis en de Mexicanen maken daar gretig gebruik
van. Je ziet stelletjes of gezinnetjes rustig door de straten wandelen
en de musea zijn vol. Ze doen hier trouwens veel aan kunst, er zijn niet
alleen veel musea over Indiaanse kunst maar ook hele moderne tentoonstellingen.
Op het grote plein, de zocalo, komen de mensen samen om wat te babbelen.
De Mexicanen weten duidelijk wat het goede leven is!
Ik verblijf een hostel, anders dan de guesthouses in Azië. Je slaapt
met een aantal mensen op de kamer in een dorm en je moet dus goed op je
spullen letten. Hierdoor maak je wel makkelijk en snel contact met andere
backpackers. Ben hiernaartoe gereisd met Dale en Chris en ga waarschijnlijk
nog een stukje verder met Dale, naar het strand natuurlijk!
Denk je aan Mexico dan denk je aan taco´s, tortilla´s en natuurlijk
de al eerder besproken tequila. Al deze T´s neem ik dan ook uitgebreid
tot me, het eten is heerlijk en de tequila vloeit rijkelijk. Gisteren
gezellig mijn nieuwe tequila-technieken geoefend met wat andere backpackers
en nu dus een slome katermanagementdag. Dat is niet erg, ik heb de tijd
en zoals de Mexicanen zeggen, er is altijd morgen (manana manana!)
Hasta lluego
|
