stories

Indri en mysterie

Het is half zeven en ik lig onder mijn klamboe in een rietje hutje in het regenwoud. Buiten klinkt een vreemd geluid, het houdt het midden tussen een uil en een sirene: huuuuu huuuuu. Het is de roep van de indri indri, die iedere ochtend in het woud naar elkaar roepen om te laten weten waar ze zitten. Jeroen en ik kunnen niet wachten om de indri te gaan zien, dus springen uit bed en bereiden ons voor op nog een tocht door de jungle.

In mijn trouwe afritsbroek, met de niet zo hele hippe bergschoenen aan en flink besprenkeld met deet (anti-muggenspul) gaan we samen met een gids het oerwoud in. Dit regenwoud is de enige plek ter wereld waar de indri leven, dus we vinden het heel erg spannend. We lopen dwars door struikgewas, heuvel op, heuvel af, achter de gids aan, op zoek naar de indri. En dan zien we ze: hoog in de boom zitten halfapen, die het best te beschrijven zijn als klein uitgevallen panda's: zwart met wit, met handjes die lijken op die van mensen. Indri leven samen in families: papa indri, mama indri en hun indri-kindertjes. In tegenstelling tot veel andere lemuren, zijn de indri monogaam en blijven ze hun hele leven (ze worden zo'n 60 jaar!) bij elkaar. De indri springen van boom naar boom en wij volgen hun spoor. Ze zijn alleen in de ochtend heel actief, dan zoeken ze een plekje waar ze een beetje in de boom hangen (ronghangapen) en bladeren eten. Uiteindelijk krijgen we ze van twee meter afstand te zien, dus onze camera klikt aan een stuk door. Indri zijn niet te beroerd om je flink aan te staren, dus dat geeft nog betere foto's!! Jullie kunnen je nu inschrijven voor de dia-avondjes!

Over staren gesproken: de Malagasi zelf kunnen er ook wat van. Staren is hier tot nationale kunst verheven - je vraagt je af wat er zou gebeuren als je een groep Malagasi in een Engelse underground zou zetten! Staren gaat zonder gene, liefst met grote ogen en - uiteraard - open mond. Aanvankelijk dachten wij dat wij zo bijzonder waren om al dat gestaar te verdienen, maar we zijn er achter dat Malagasi ook graag naar de meest mondaine dingen staren. Als de taxi-brousse langs komt - en dat doet ie soms even vaak als bus 172 naar Kudelstaart - staart iedereen in de dorpjes langs de weg er op los alsof ze een indri-familie zien waterfietsen. Staren wordt vaak afgewisseld met uitlachen. Niet alleen de kindertjes doen dat, ook pubers en volwassenen lachen hun medemens graag uit. Vanochtend zaten we in een taxi op Ile Saint Marie en onze taxi-chauffeur werd toch zeker vijf keer hartelijk uitgelachen. Waarom? Geen idee, maar er was blijkbaar iets heel grappigs aan een taxi met toeristen op het eiland dat bekend staat als Ile de Vazaha _ buitenlandereiland.

Ile Saint Marie was vroeger een vluchthaven voor heuse echte piraten. Vanwege de ligging (ten oosten van het 'vasteland' en dus een handige plek om alle schepen naar de Oost te overvallen) koos menig Captain Jack Sparrow voor Saint Marie als uitvalsbasis. De hele reis droom ik al over Johnny Depp en piraten en ik was dan ook super opgewonden voor onze laatste geplande activiteit: een bezoek aan het Piratenkerkhof! Echt! Een Piratenkerkhof! Hoe cool is dat!! Onder begeleiding van een tandeloze gids die om de twee stappen iets uit zijn mond moest tuffen (dat heb ik Johnny Depp niet zien doen in Pirates of the Caribbean...) trokken we langs beken en dalen het binnenland van het eiland in....

(Okay, ik overdrijf. Het was een simpele wandeling van twintig minuten. Ik heb maar één natte voet gehaald. Er waren ook geen dalen, het was een klein heuveltje. Maar de gids tufte wel veel, moest ook een keer plassen en hij had echt geen tanden.)

..... En daar was het: het kerkhof van de piraten! Een stuk of 30 graven zijn er over, het oudste uit de 18e eeuw, zelfs een graf met het piratenkenmerk: ongelogen, er was een graf met een doodshoofd er op! Romantiek ten top. Ik wilde direct mijn baan opzeggen om voortaan als piraat door het leven te gaan. Samen met Johnny Depp de zeeën te bevaren op zoek naar treasure, op de vlucht voor de koning van Engeland, rum drinkend en piratenliedjes zingend! Onze tandeloze vriend vond dit allemaal heel grappig en heeft me de hele terugweg hartelijk uitgelachen.

Maar Johnny Depp woont in Frankrijk met een Franse - en na een maand lang Fransen heb ik van hun inmidels meer dan genoeg. Bovendien heeft Engeland geen koning maar een koningin, is Johnny Depp al heel oud, en hou ik eigenlijk niet zo van rum. Liever reis ik lekker met Jeroen de wereld over. Ik ben alleen bang dat het niet zo makkelijk is om treasure te vinden, dus om al dat reizen te kunnen bekostigen zal ik toch moeten werken. Maar eigenlijk is het leven van een onderzoeker niet zo anders dan het piratenleven: in juni ga ik naar London en in juli (samen met Jeroen!) naar Istanbul op zoek naar internationale roem - een ander soort treasure!