stories

There's no business like fruit business

Lago de Atitlan is het mooiste stukje natuur dat ik ooit heb gezien. Alleen de bergen zijn al mooi, omdat het regenseizoen is, is alles groen, steile bergen en imposante rotsformaties. Daarbij komt het meer, niet te groot niet te klein, helder water, alleen een paar `lancha`s` (bootjes die je van de ene naar de andere kant brengen) en verder geen verkeer. Onderaan de bergen liggen kleine dorpjes, `s avonds zie je aan alle kanten lichtjes. Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, kijken drie enorme vulkanen overal boven uit. Huxley noemde het in 1934 "grenzend aan wat pitoresque verantwoord is" en dat is precies hoe het is: belachelijk mooi.

We hebben vier dagen aan het meer doorgebracht in drie verschillende dorpjes. Panajachel is het toeristenstadje waar je aankomt en waar voornamelijk veel toeristen zijn die toeristige dingen doen. Santa Cruz is een soort hippie-enclave, we verbleven in een hotel waar `s avonds gezamenlijk vegetarisch eten is, je je drankjes zelf moet turven op een lijst, geen electiciteit en een gat als wc (niet zo`n luxueus gat als in Thailand, maar gewoon een gat zoals in een PortiPlee). Meteen weer weg dus! San Pedro is een backpackers haven waar oude hippies en de verplichte neger je spacekoekjes en wiet aanbieden. Dit is een van de goedkoopste plekken in Guatemala, maar nog zeurt iedereen als het happyhour voorbij is en een biertje 30 cent duurder is... Toen we `s avonds in een restaurantje zagen, zag ik Dean die heel even in Lieve heeft gewerkt en waarvan ik wist dat hij samen met een oude supervisor van Lieve, Monique, een restaurant had ergens in Guatemala. Wist alleen niet waar dat restaurant was en het was dus grappig hen te zien zo onverwacht! Het restaurant serveert westers eten (broodjes paté en chocoladetaart). draait Westerse muziek en was dus de beste plek om een beetje goed te hangen en eens flink te ontspannen na al het chillen dat we in Santa Cruz hadden gedaan...
San Pedro ligt onder de San Pedro vulkaan en de hoofdweg gaat van waar de kroegen zijn omhoog naar het centrum en dan omlaag naar waar de hotels zijn. Er is ook een snellere weg, door allerlei steegjes tussen huisjes door en toen we `s nachts voldoende bier hadden gedronken, leek ons het een goed plan onze weg te vinden in plaats van nutteloos de berg te beklimmen om vervolgens toch weer naar beneden te gaan. We kwamen echter een aantal valse honden tegen die niet bang zijn voor zaklampen en die ook de juiste weg niet konden vertellen. Na een half uur doodsangst (niet bang zijn, honden ruiken je angst!) en dolen, toch maar terug gegaan naar de kroeg en verslagen de berg beklommen...

Gisteren zijn we met de kippenbus naar Huehuetenango (weewee te nango) gegaan, een wat viezige stad in het Noordwesten. Weer een hele reeks kippenbussen genomen: we worden al heel ervaren in het overstappen. Overstappen houdt voornamelijk je tas volgen in, je tas die door het ene busknaapje (assistent van de buschauffeur, verantwoordelijk voor het innen van het geld en het schreeuwen van de eindbestemming) wordt overgegooid naar een ander busknaapje. Zij zullen het wel weten denk je dan en je klimt in de bus. Ook het opgepropt zitten went, maar gisteren was er iets nieuws: fruitcontrole. Wat er aan de hand was, werd niet helemaal duidelijk, maar het lijkt er op dat bepaald fruit niet de regio ingesmokkeld mag worden. Bananen waren okay, maar mango`s blijkbaar niet. We konden ons lachen niet inhouden... Geen zorgen over drugs, of wapens, of wat dan ook, nee fruit... dat is pas eng!
Met een gammele taxi naar het uitgekozen hotel. Halverwege een heuvel hoorden we allemaal rare geluidjes die Jeroen (in tegenstelling tot ondergetekende een ervaren autobestuurder en dus op de hoogte van de betekenis van verschillende autogeluiden, in tegenstelling tot ondergetekende voor wie vroem vroem gewoon rijden betekent) kon plaatsen als "benzine op". Geen probleem, vriendelijke taxichauffeur eruit ("ben zo terug!"), komt terug met - werkelijk waar - een halve liter benzine en rijden maar! Genoeg om ons weg te brengen en de volgende slachtoffers op te pikken...

Na al het chillen rond Lago de Atitlan, was het vandaag dan eindelijk weer eens tijd voor wat dagactiviteiten. Ons bezoek in Huehue valt samen met het jaarlijkse feest voor de Heilige Maagd of iets dergelijks. Guatemalezen grijpen iedere gelegenheid aan voor een feestje of een vrije dag, zo is het om de haverklap Dag van de Banken of het Feest van de Schoenpoetsers. Gisteren, vandaag en overmorgen (de Heilige Maagd is niet zomaar iemand!) is het dus Maria`s beurt. Vanochtend was het hele stadje uitgelopen om de grote parade te bekijken die ter ere van Haar door de stad trok. De parade was een soort van defilé avondvierdaagse stijl: rijke dansmariekes en trommelaars. Het verschil tussen arm en rijk wordt dan zo duidelijk hier in Guatemala, de arme Mayameisjes die armbandjes moeten verkopen en de rijke Ladino`s die naar goede scholen kunnen en op marionetteles. Rijk en arm stond zich echter te verdringen om niets te missen van deze drie uur (!) durende parade.

`s Middags naar Zacaleu, onbeduidende Maya ruïnes hier in de buurt. De lokale Maya stam, de Mam, zijn hier in 15zoveel verschrikkelijk verslagen door de evil Spanjaarden. Hadden wij in die tijd ook niet een probleem met Spanjaarden die alsmaar steden belegerden?? Hoe dan ook, in 1946 heeft de United Fruits Company (zie beneden, net zo evil als de Spanjaarden) de site gerestaureerd met veel pleisterwerk. Geen jungletempels dus, maar meer veel beton en afgevlakte trappen. Waarschijnlijk lijken deze tempels veel meer op hoe ze er ooit uitgezien moeten hebben, maar het voelt toch alsof je genept wordt. Hoe postmodern allemaal weer!

Tenslotte ook nog de plaatselijke kathedraal bezocht, al was dat slechts een `er in, er uit` omdat er een dienst gaande was. Desalniettemin toch een activiteit en nu zijn we moe. Hard werken dat reizen, echt keihard werken...

Linda

De United Fruits Company
Gesteund door de Verenigde Staten van Amerika in hun evil plannen al het land van de Guatemalezen af te pakken, terroriseren deze duistere kapitalisten Guatemala al vanaf de vorige eeuw. Ze hebben een deal met de overheid dat ze nooit belasting hoeven te betalen (ja echt! de droom van de belastingadviseur... hmmm, zijn er ook belastingadviseurs hier??? jaaaa!!!) en kunnen hierdoor hun fruit goedkoop van de hand doen. Allemaal leuk en aardig, maar ze concurreren gewoon de boeren dood. Voeg daar wat politieke schandalen en CIA-invloed aan toe en je hebt de United Fruits Company.