stories

Het einde van de wereld... en de reis!

Jeroen en ik hebben de afgelopen week doorgebracht in Patagonië. Vanaf Santiago is dat nog vier uur vliegen, ik geloof een kilometerje of drieduizend. Chileens Patagonië is alleen per vliegtuig te bereiken en vanuit het vliegtuig zagen we waarom... bergen die er uit zien als oliebollen met poedersuiker en allemaal kleine en grotere meren, dat is alles. Na een warm welkom op het ijskoude vliegveld van Patagonië mochten we twee uur lang met onze rugzakken door het stadje Punto Arenas sjokken. Er was geen plaats in de herberg. De meeste herbergen waren trouwens gesloten, maar toch. Uiteindelijk toch een hotel gevonden, mét verwarming en kabeltelevisie! Que bueno!

Patagonië is het einde van de wereld, het einde van het continent. Hoewel het hier in Chili nu lekker lente is (de zomertijd is afgelopen weekend ingegaan), is het daar nog steeds koud. Dat komt door de wind die alsmaar doorblaast. Vanwege de wind groeien alle bomen horizontaal, vanwege de kou groeit er bijna niets en vanwege de afgelegenheid woont er ook bijna niemand. Nabij liggen de ruïnes van de eerste Chileense nederzetting in Patagonië, toepasselijk `Puerto del Hambre` (= Haven van de Honger) genoemd. Omdat we niet in het toeristenseizoen waren, was er ook bijna niemand. Heel gezellig eten in lege restaurantjes en alsmaar dezelfde vier andere toeristen ontmoeten op de verschillende toers die we hebben gedaan.

Punto Arenas ligt aan de Straat van Magelhaan. Het is zo grappig plaatsen te bezoeken waar je geen enkel idee bij had toen je ze vroeger moest weten te vinden met topografie op school. In de Straat hebben we dolfijnen zien zwemmen - er schijnen ook walvissen te zitten maar die lieten zich niet zien - en we hebben de oversteek gemaakt naar Vuureiland. Wij waren op Vuureiland!!! Daar, op Tierra del Fuego, is helemaal niets, echt helemaal niets, maar we wilden gewoon daar voet aan land zetten en echt aan het einde van de wereld te zijn. Pas op of je valt er af!

Naast dolfijnen hebben we ook een tocht ondernomen naar een pinguinkolonie. Ik hoop dat het woord `pinguin` genoeg is om iedereen te laten geloven dat het hier echt koud is en dat dit geen strandvakantie is!! Als echte vogelkijkers eerst anderhalf uur door een weiland geploeterd om daarna de maffe beestjes te mogen aanschouwen. Onze gids was een natuurfreak en daarom mochten we niet zo dichtbij als we hadden gewild, maar jeetje zeg, wat een rare dieren. In de categorie "dieren aanschouwd in het wild" kan ik nu ook pogen op zeeleeuwen, nou ja, zeeleeuw. Er was ons een hele kolonie beloofd, maar er was er slechts een op komen dagen. Gelukkig deed hij nog net even zijn befaamde keelgeluidschreeuw, maar dat mocht de vrouwelijke zeeleeuwen niet beroeren en die bleven weg.

Nu ben ik weer terug in Santiago en heb ik net mijn vriendje op het vliegtuig gezet. Ik heb zo genoeg van al dat afscheid nemen en dus besloten ook maar huiswaarts te keren... Morgen! Jaja, het einde van de reis...

Adios...