stories

Van uw verslaggever in Cambodja

Van Siem Reap zijn er vier manieren om naar de hoofdstad Phmon Penh te komen. Je kan vliegen voor $55, je kan met de helikopter (cool!!!) voor $45, je kan met de boot van $25 of met de bus voor $10. De best optie was natuurlijk de helicopter, hoe veel cooler kan Cambodja dan worden? Maar omdat we backpackers zijn en geen Amerikaanse GI Joe's, toch maar besloten de bus te nemen. Het is maar 280 km naar Phnom Penh en de bus doet daar slechts een kleine tien en half uur over. Je leest het goed ja. De weg is wederom in belachelijke staat en onderweg zie je het Cambodja zoals het al jaren moet zijn: houten huisjes, paard en wagen (moderne versie: scooter en wagen) volgeladen met mensen, kippen, varkens of alledrie. Het landschap is plat met palmbomen en rijstvelden. In de dorpjes onderweg serveren ze gebakken spinnen. We zijn Cambodja!!!

En dan is er Phnom Penh. In Phnom Penh kan alles gebeuren. Alle mogelijke drugs worden je hier op straat aangeboden, als je dat niet wilt kan je nog altijd kiezen voor een hoer (you want boom boom, two dollar!), je kan AK47's afschieten voor $30 en voor $70 extra doen ze er een koe bij om op te mikken. Ieder moment verwacht je een militaire coup of iets dergelijks; het is chaos en anarchie en dat jaagt best wel een beetje angst aan.

Phnom Penh geeft een ander beeld van Cambodja dan Siem Reap, dat toch best al een beetje verpest is door de massatoeristen die invliegen en zich 's avonds verbergen in hun vijfsterrenhotels. In Phnom Penh ligt de geschiedenis op straat. Zo zie je hier nauwelijks mensen ouder dan 35, zo kan je geen local vinden die niet zijn ouders of grootouders heeft verloren aan de Khmer Rouge.
Heb een uur rondgelopen door de Killing Fields. Verspreid over heel Cambodja liggen op het oog lege velden, waar onder een dun laagje gras de nog onopgegraven massagraven liggen. The Killing Fields zijn letterlijk velden vol met lijken, slachtoffers van het Khmer Rouge regime. In de buurt van Phnom Penh is een stuk veld uitgegraven en hebben ze geprobeerd de lijken een plekje te geven. 8900 lichamen zijn opgegraven, waaronder een groot aantal baby's. Een groot stuk veld is nog niet 'gedaan'. Je ziet de foto's van de opgravingen waar de velden bloot zijn gelegd, je kent het verhaal en je kan daar alleen maar huiveren.

Vervolgens door naar het Tuol Sleng museum in de stad. In een oude school in een gewone wijk had de Khmer Rouge haar voornaamste gevangenis waar mensen werden ondervraagd alvorens ze in de Fields geëxecuteerd werden. Alles is hier nog in tact, de ijzers waarmee de gevangen aan de grond werden vastgezet, de piepkleine cellen, de martelwerktuigen. De muren zijn bedekt met foto's van slachtoffers die de Khmer Rouge maakten van hun gevangenen, voor en na foto's om het zo maar te noemen. Bejaarden, mannen, vrouwen en kinderen, allemaal zogenaamde vijanden. Je kijkt naar de foto's van kinderen van zes en je vraagt je af hoe zij in hemelsnaam als staatsgevaarlijk konden worden beschouwd. Evenzeer beangstigend is te weten dat de uitvoerders van dit beleid vaak zelf kinderen waren, kleine moordenaars van twaalf jaar oud.

We hebben niet alles gezien want ik (IK!) kon er niet meer tegen. Woorden schieten te kort, je weet het gewoon niet meer, je snapt niets meer van de mens. Hoe kon zoiets gebeuren? Waarom deed de rest van de wereld niets? Heb dan ook direct een boek gekocht om meer te leren van de oorzaken van deze genocide. De interne machtsstrijd in de partij en de onderliggende rassentheorie die de leiders toepasten op alles en iedereen die 'onzuiver' bloed had of Engels kon spreken worden genoemd als motieven. Iedereen die nog meer info wil moet het maar laten weten, want ik ben hier nog niet klaar mee... Je vraagt je af hoe een land dit ooit te boven kan komen, zeker als je je bedenkt dat niemand, maar dan ook echt niemand, ooit berecht is...

In Phnom Penh dokter Ferrrrnando weer gezien die ik Laos ontmoet had. Hij heeft hier drie maanden voor Artsen zonder Grenzen gewerkt en kent de stad dus goed. Hij nam ons mee naar de ex-pat kroegen en de betere goedkopere restaurants (ik eet al tijden geen rijst meer!). Voor je het weet zit je achter op een brommertje en rij je door deze vreemde stad. Tijdens het SongKran festival kleddernat geworden en de verschrikkingen van ons afgedanst met veel inname van tequila...
Er zijn er veel bedelaars en gaan eten in een openlucht-restaurant is niet echt een goed plan. De Khmer doen niet echt aan telefooncellen, een telefooncel is een plastic hokje waar een tafel achter staat waar een vrouwtje met een telefoon zit. Ideetje voor de oplossing van het WAO-probleem in Nederland?