stories

Hoeaa is een Chinees

Dag drie in Brazilië! Dinsdag zijn we aangekomen in Sao Paulo, een enorme stad waar 20 miljoen mensen heel hard werken. Alhoewel, er is geen werk voor 20 miljoen mensen en dus zie je op straat heel veel mannen rondhangen. Het lijkt er op dat ze uit de sloppenwijken naar het centrum komen om daar elkaar te ontmoeten en zo de dag door te komen. Rondhangouderen dus. Het werkt een beetje intimiderend voor ons als vers aangekomen toeristen. Helemaal gek gemaakt door alle waarschuwingen en bezorgdheid van de mensen thuis, liepen we eerst een beetje angstig door de stad.

Al gauw bleek echter dat het allemaal wel mee valt met de engheid. Je moet niet met je portemonnee in je achterzak lopen en bepaalde straten kan je beter vermijden, maar wij laten ons niet zo maar uit het veld slaan en zijn gewoon met bus en metro gegaan en hebben de hele dag door de stad gebanjerd. We zijn nul keer beroofd en we hebben ons de hele tijd op de borst geklopt wat voor goede reizigers we wel niet zijn. s Avonds wel wat voorzichtiger geweest en we waren netjes voor donker in ons hotel. Dat lag aan een drukke straat in het centrum en uit ons raam konden we het avondleven volgen. De sfeer op straat veranderde al snel: jongeren die mensen lastig vielen, een jong meisje dat zichzelf aanbood aan verschillende voorbijgangers, de 24 pornofilmwinkel die veel klanten trok. Vanaf een veilige hoogte zagen we alles en waren we stiekem toch wel blij dat we binnen waren...

In Sao Paulo hebben we geen toerist gezien. Daardoor zou je denken dat wij veel bekijks trokken, maar ook dat was niet het geval. Brazilië is een echte smeltkroes en hier bestaat `total racial deconstruction´. Anders dan in de rest van Zuid-Amerika, zie je hier mensen met zo veel verschillende kleuren huid dat ze niet meer te herkennen zijn. Ik zag zelfs een witte neger met rood haar! Misschien dat we daarom niet heel erg opvallen, of misschien zijn de mensen niet zo geïnteresseerd in toeristen...

Met de mooie mensen valt het trouwens wel mee. Brazilianen houden van vlees. Een typisch ontbijt is een broodje met verschillende soorten warm vlees, verschillende soorten kaas en veel mayo. Dat is heerlijk als je de avond er voor iets te veel caiparinhas hebt gedronken (wat wij heus echt niet gisteren hebben gedaan!), maar op een normale dag moet ik er niet aan denken. De hele dag vlees dus, in grote hoeveelheden en daardoor zijn de mensen dik. Niets geen hard bodies, blubbervlees is wat de klok slaat. De mode hier schrijft buiktruitjes voor (hoera!) en dat betekent dat alle meisjes van 6 tot 46 in korte topjes lopen, waar hun buiken onbezorgd onderuit blubberen. De buik tonen ze trots alsof ze zwanger zijn. Ik heb nog niet bedacht wat dat zegt over hun identiteit, maar als ik terug ben zal ik verslag doen! Ook mannen houden van naakt blubbervlees en lopen zonder shirt over straat. Dat is vast iets macho-achtig, maar wij vinden het een beetje onsmakelijk.

Gisterenochtend heb ik mijn oude vertrouwde afritsbroek weer aangedaan en kon het echte backpacken beginnen. We zijn met de bus naar Coritiba gegaan, ten zuiden van Sao Paulo. Een busreis van zes uur door heuvels vol met prachtig Atlantisch regenwoud. Uiteraard heb ik het merendeel van de reis lief liggen slapen, maar ik kon was af en toe wakker om als een echte Nederlander de heuvels te bewonderen. Hebben we thuis niet, he? Coritiba is wat vriendelijker en je kan hier wat veiliger rondlopen. Daarom mochten we gisteren ook na zonsondergang nog opblijven en buiten blijven.

In Nederland ga je als jong hip ding met je vrienden tapas eten. In Brazilië ga je Duits eten. De lokale jeugd was gisteren allemaal samengekomen in Bar Schwarzwald, waar je koud bier drinkt en Eisbein eet, terwijl de Rosamunda muziek luid over de houten banken schalt. We konden het niet geloven, maar om 22 uur was de tent afgeladen met studenten. Gelukkig werden we hier wel interessant gevonden en al snel hadden we contact. Dat valt namelijk nog niet mee.

Brazilië heeft met de rest van Zuid-Amerika een aparte relatie. Vooral met Argentinië is de relatie vergelijkbaar met de relatie Nederland-Duitsland. Brazilianen houden niet van Spaans. Ze doen daarom net alsof ze het niet begrijpen - terwijl ze dat prima doen. Portugees is namelijk namaak Spaans. Ik kan het heel goed lezen, maar het truukje zit em in de uitspraak. Die is namelijk expres heel anders dan hoe je het woord leest. Bovendien moet het woord precies helemaal correct uitgesproken worden voordat mensen je willen begrijpen. Zo waren we gisteren op zoek naar de Rua de floras. We spraken verschillende mensen aan, maar nee, niemand wist wat we bedoelden. De Rua de las floras is overigens de bekendste straat van Coritiba en volgens onze boeken zelfs de trots van de stad. Uiteindelijk gaven we het op en vonden een tentje om een taartje te eten. We probeerden het nog eens bij de serveerster en na een paar keer zei ze: oh, de hoeaa dee fjolas! Die is daar! Hoeaa vergeet ik dus niet meer, ik denk steeds hoeaa is een chinees.