stories

De Nederlandse enclave

Hoewel ik er altijd rekening mee had gehouden, had ik niet gedacht dat het echt zo gebeuren: ik ben beroofd! Nou ja, beroofd, beroofd is een groot woord. Een intelligent team van Bolivianen heeft me dusdanig afgeleid dat ze in een onbeperkt ogenblik mijn portemonnee konden rollen. Nou ja, afgeleid, afgeleid is een groot woord. Iemand gooide water over me heen, een bekende stunt, maar ik was niet eens echt afgeleid. Er drongen echter ineens allemaal mensen om me heen en een paar minuten later realiseerde ik me dat mijn geld weg was. Ik voelde me erg stom en een beetje achterlijk, omdat de truc overal beschreven staat. Ineens voelde ik me ook heel onveilig en ik had nog net zo hard geroepen dat La Paz zo`n veilige stad was...

Zaterdag is mijn reisvriendje Nick aangekomen. Ik hem in Laos ontmoet en in Azië hebben we een maand of twee samengereisd, nu dus weer. Ondertussen is hij in Vietnam, China, Japan (WK! - Engeland niet gewonnen), Australië en Nieuw-Zeeland geweest. Ondertussen ben ik in Mexico, Guatemala, Honduras en Peru geweest. Een boel bijpraten dus en vergelijken wie nu de meest hardcore backpacker is (ikke natuurlijk!). Hij had erg last van de hoogte en de tax free fles vodka die hij had meegenomen hielp ook niet echt mee. (Mietje!) We zijn dus maar naar lagere gronden gegaan en terechtgekomen in Sucre, de tweede hoofdstad van Bolivia. Het is hier warm! Ik heb zelfs in een topje buiten gezeten en `s avonds hoef ik niet eens mijn muts op. Wat een luxe!

In Sucre vind je een onevenredig aantal Nederlanders. Het gaat zelfs zo ver dat er een Nederlandse bar is. Geen Broodje van Kootje maar ze serveren er wel kroketten. Ik had nog gedacht dat ik dat zou waarderen, maar ik moet bekennen dat het na al die tijd heel erg lekker was. Verder staat er Grootmoeders appeltaart op de kaart (niet zo lekker als die van mama) en Bossche Bol. Een Brabander als eigenaar dus! Toen we gisteren biertjes zaten te drinken, barstte één van de Nederlanders spontaan uit in een lied ("Laat mij alleen, alleen met al mijn verdriet!") en mijn Engelse vriend voelde zich een beetje bedreigd! Ook de constante kreten als `gezelllig` en `gaaf` deden hem zich afvragen waar hij in hemelsnaam beland was! Waarom nou precies Sucre de Nederlandse hoofdstad blijkt te zijn, is me niet helemaal duidelijk, maar je hoort overal Nederlands en ziet Nederlandserige mensen (wat dat ook mag zijn). Het is een aangename afleiding en het doet me realiseren dat ik nog lang niet naar huis wil!!